Tot de ‘zwarte periode’ (± 1420) behoort slechts de beschildering van het tweetal westelijke scheibogen tussen kapel en koorzijbeuk en de scheiboog naar het noordtransept, die bogen dus waarbij de uitbouw met schuine muur van Willem van Kessel behoorde, waarvan in 1982 de fundamenten gevonden werden. Deze zwarte bogen waren, zoals elders in de koorbeuken, van een rode contourlijn voorzien.¹¹⁹ Op het westelijk muurvlak, boven de scheiboog naar het noordtransept bevindt zich een geschilderde tracering. Het centrale motief in het driehoekig veld is een cirkel die door tegengekeerde segmenten verdeeld is in vier amandelvormen rond een ingezwenkt vierkant, waarin ineengestrengeld de letters I en S. De hoeken van het veld worden door dolkvormige visblazen ingenomen. Passerpunten en constructielijnen zijn, als bij een bouwkundig ontwerp, in de nog zachte kalklaag geprikt en gedrukt. De tracering is ingekleurd met witkalk en kalk gekleurd met gele oker en het geheel is gecontoureerd en gearceerd (schaduwen) met zwart. Onder deze schildering en haar pleistergrond bevindt zich hetzelfde zwart als op de scheiboog; daarbij aansluitend was de uiterste rand onder de tracering geschilderd als een steenblokkenverband met drievoudig gekleurde, rood-wit-rode voegen,

De vrijhangende bladvormen, sommige in hout, andere in steen, die de sluitstenen afdekken, zijn met bladgoud verguld op een rode en zwarte achtergrond.

Het rood van de ribben, gordel- en schildbogen daalt neer tot achter de inwendige kandelabervormige steunberen in de kapel, maar overigens bestaat alle opgaand werk uit witte pleister. De gewelfvelden dragen op de oudste witkalklaag een ornamentatie van bloemruikers welke vanuit de sluitstenen met zich omkerende bladeren uitwaaieren, fijn van vorm en rijk van kleur waar zij niet door beschadigingen van het metselwerk verminkt of verdwenen zijn, hetgeen met name in de westelijke traveeën het geval is. De stengels zijn groen, de bladeren groen met rode keerzijde, de bloemen lichtblauw, alle met zwarte contouren en zonder schaduwwerking door kleur of arcering. Uit de bij de restauratie in 1979 verwijderde jongere lagen bleek dat de gewelfvelden met hun bloemenversiering op een gegeven ogenblik geheel witgestuct zijn, dat de ribben opnieuw en toen geheel roodgeschilderd zijn, rood ook over de kleurige manchetten heen, en dat daarna nog vele witsellagen op de velden gevolgd zijn terwijl de ribben tenslotte geelgeschilderd werden. Ook op de muren en pijlers bevonden zich, vanaf de gewelfaanzet tot de vensterdorpels, dikke lagen kalk, als eerste een laag witkalk, daarna in zeven tot negen lagen witkalk gekleurd met gele oker, in een opbouw steeds geler en donkerder van kleur. Van de vloer tot de dorpels was in 1958 een laag latex aangebracht. Al die partijen zijn, met behoud van deugdelijke lagen, gesausd met kalk en lithopoon, verlijmd met alcasit en op kleur gebracht met gele oker en zwarte aardverfstoffen. Ondanks de gevonden zwartresten zijn de plinten voorshands niet opnieuw zwart geverfd. Het houten deurtje in de traptoren binnen de kapel is hersteld in zijn eerste kleuren, groen met rode biezen, met verwijdering van de verschillende jongere verflagen, achtereenvolgens okergeel, een dikke plamuurlaag, donkergroen, zwart, imitatie eiken, lichtbruin. Het hang- en sluitwerk was altijd zwart geschilderd geweest en kreeg opnieuw deze kleur.